Kim jestem?


 Odwieczne pytanie. Myślę, że jesteśmy relacją do samego siebie, tym jak wybieramy i jak odnosimy się do własnego życia, nie czymś danym raz na zawsze, lecz czymś, co nieustannie się wydarza. To, kim jestem, nie wynika wyłącznie z przeszłości ani z okoliczności, ale z tego, jak na nie odpowiadam. Każda myśl o sobie, każdy wybór, każda reakcja staje się cząstką, z której powoli buduję własną tożsamość.
Wybieranie nie dotyczy tylko wielkich decyzji. Dokonuje się też w drobiazgach, w tym, czy siebie słucham, czy ignoruję, czy daję sobie prawo do błędu, czy mam sobie za złe niedoskonałość, czy traktuję własne życie jak ciężar, czy jak przestrzeń możliwości. Nie jestem jedynie autorem swojego życia, jestem też jego interpretatorem. To, co się wydarza, ma znaczenie dla mnie dopiero wtedy, gdy nadaję mu sens. To właśnie w tej przestrzeni między zdarzeniami a odpowiedzią rodziło się moje „ja”. Relacja do samego siebie może być wspierająca albo niszcząca, łagodna albo surowa. Możemy być dla siebie miejscem bezpieczeństwa albo źródłem nieustannego napięcia. I choć nie mamy wpływu na wszystko, co nas spotyka, mamy wpływ na sposób, w jaki to przyjmujemy i przekształcamy. Być może więc najważniejszym zadaniem nie jest stawanie się kimś konkretnym, lecz uczenie się dobrej relacji z samym sobą. Takiej, która pozwala wybierać świadomie i żyć w sposób, który nie jest tylko reakcją na świat, ale także wyrazem wewnętrznej zgody na własne istnienie. Czego wszystkim serdecznie życzę . 

Komentarze

  1. nazumi1320 marca 2026 08:00

    Bardzo ważna refleksja. Zwykle myślimy więcej o relacjach z innymi, niż z samym sobą.
    Zwracano już uwagę, że jedno drugie warunkuje. Budda mówił, że nie można być życzliwym dla innych, nie będąc życzliwym wobec samego siebie. Podobne myśli odnajdujemy w Ewangelii i w wielu filozofiach. Trzeba nauczyć się przyjaźnić się ze sobą, albo nawet kochać samego siebie.

    OdpowiedzUsuń
  2. nazumi1320 marca 2026 08:21

    Oczywiście sens takiej postawy polega na tym, że jak słusznie zauważasz, tworzy ona naszą tożsamość I samoświadomość. Jej skutki niekoniecznie muszą wpływać na nasz los i na los innych.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. odziu 20 marca 2026 08:34

      Zbyt dużo zdarzeń jest poza naszym wpływem, dlatego los w większości również nie zależy od nas. Jednak jakieś pole manewru mamy i to jak je wykorzystamy zależy właśnie od nas.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozczarowanie.

Obraz
 "Kto niczego się nie spodziewa, nie doznaje rozczarowań." Erich Maria Remarque Rozczarowanie przeżywamy, gdy nam się nie udaje uzyskać tego, czego pragniemy. Głównym źródłem rozczarowań jest to, że pozory mylą, a wydarzenia są rzadko takimi, jakimi wydają się być i później się okazuje, że jednak rzeczywistość jest inna, niż nam się wydawało. Również nadzieje po to dają nam skrzydła, aby je móc podciąć rozczarowaniem. Jeśli twoje marzenia zaczynają się nagle spełniać, strzeż się, bo wkrótce może spaść na ciebie bolesne rozczarowanie. Można też być rozczarowanym chociaż nam się coś urzeczywistnia, coś, na co się długo czekało, albowiem urzeczywistnienie to może być nie dość wyraziste i nas nie zadowolić. Nikt nie lubi samotności, ale źródłem rozczarowań bywa również to, że na siłę próbujemy się z kimś zaprzyjaźniać. Każdy, komu zaufamy, na kogo, jak nam się wydaje, możemy liczyć, kiedyś może nas rozczarować. Za dużo przywiązania, dużo rozczarowania. Najgorsze jest rozczarowani...
Czytaj więcej

Duma.

Obraz
  „Pośród najgłębiej zakorzenionych uczuć ludzkich nie ma żadnego, które bardziej byłoby powołane do przekształcenia się w zacność, miłość ojczyzny i sumienność; bo dumny człowiek potrzebował dla siebie szacunku i by ten szacunek osiągnąć, musiał na niego zasłużyć.”  Hippolyte Adolphe Taine (1828–1893)  Duma, czyli mocne poczucie własnej wartości, niedaleko próżności i arogancji leży. Czy ja jestem dumny z siebie? No cóż, własną wartość znam i cenię, ale czy jestem aż dumny z tego, to nie jestem pewien. Bliżej dumy jest może ocena tego jaki jestem z natury, niż ze swoich zasług. Uzasadniona duma powinna iść w parze z pokorą, a ja z tą pokorą mam niejaki problem. 🙂 W ostatecznym rozrachunku, chyba jestem zadowolony z siebie, ale nie, że aż dumny. Do dumy warto mieć też trochę samokrytycyzmu, chociaż jestem czasem naprawdę dumny z niektórych swoich czynów. Można też być dumny z tego, że się jest czyimś dzieckiem, albo być dumny ze swoich dzieci. Tutaj łatwiej, bo oceniamy ...
Czytaj więcej

Pomysł na starość.

Obraz
„Wszystkiego się w życiu spodziewałam, ale tego, że będę stara, to nigdy.”          Zofia Nałkowska, „Granica” Lubisz siebie, nie podajesz się za kogoś innego i nie czujesz potrzeby uciekania przed niczym. Tak wygląda fundament na którym buduje się osobiste szczęście. A starym nie staje się człowiek w jednej chwili, starość się sączy w nas powoli, najpierw niezauważalnie, aż wreszcie nie ma już wątpliwości. Jednak jest dostatecznie dużo czasu aby się z tym pogodzić i nie tracić ani chwili na odwrócenie tego co nieuniknione. Niektórzy próbują to odwracać kosmetycznie czy chirurgicznie, najczęściej kobiety, a faceci próbują powtórzyć dawne szaleństwa. No cóż jak komuś to jest potrzebne do szczęścia… Jednak moim zdaniem to jest strata czasu i bardzo często majątku. 🙂 Jedynie dojrzałość i mądrość potrafią sprawić, że rzeczywiście czujemy się młodsi niż na to wskazuje wiek. Ważne jest też, że czujemy się choć trochę potrzebni, a nie „zrobił/a swoje, może już iść w s...
Czytaj więcej