Sukces.

 

Odkąd wymyślono pieniądze, każdy chce ich mieć jak najwięcej. Każdy chce być uważany za człowieka "sukcesu", mieć czas i środki na zachcianki, gdzieś pojechać, być kimś. Właśnie kimś, czyli wolnym od zależności człowiekiem. To całkiem naturalne marzenia, jednak niestety często puste, bo większość ludzi zarabia jedynie na życie, albo niewiele więcej, będąc jedynie trybikiem w machinie systemu. W obecnych czasach, presja otoczenia wzmaga jeszcze w ludziach apetyt na sukces, wszędzie pełno motywacyjnego bełkotu, ludzie częstowani frazesami zapominają, że można być szczęśliwym również na inne sposoby, a człowiek, który nie osiągnął sukcesu to też człowiek. Przy czym liczy się tu tylko ten pierwszy, wszyscy pozostali to są przegrani. W świecie nastawionym na wyniki łatwo zapomnieć, że porażka nie jest przeciwieństwem sukcesu, ale jego nieodłącznym elementem. Na dodatek współczesny kult produktywności i sukcesu bardzo szybko uzależnia. Granica między ambicją, a obsesją jest niezwykle cienka, a jej przekroczenie bywa destrukcyjne dla otoczenia, w tym najbliższych. Odbiera im czas, uwagę, zainteresowanie, myśli, troskę, aby tylko mieć szansę przeżycia euforii w momencie osiągnięcia sukcesu. Często wpadamy też w pułapkę tak zwanego „życia w poczekalni”, wierząc, że odetchniemy dopiero po awansie, zdobieniu interesu życia, wygranej w totka, czy po spłaceniu kredytu, podczas gdy to właśnie małe codzienne chwile szczęścia budują naszą satysfakcję. Których to chwil życzę wszystkim jak najwięcej.